ಕತ್ತಲಲಿ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಬದಿಕನಲ್ಲಿ ನೀ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡೆ, ಕೈ ಹಿಡಿದು ಬೆಳಕಿನತ್ತ ನೆಡೆಸಿದೆ. ಬದುಕಿಗೊಂದು ಹೊಸ ಅರ್ಥ ನೀಡಿದೆ…
ನೀ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟು ದಿನ ಬದಿಕುತ್ತಿದ್ದೆನ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ…
ಒಂಟಿತನದಿಂದ ಬೇಸತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಜೀವದ ಗೆಳತಿಯಾದೆ. ಬದುಕಲು ಸ್ಫೂರ್ಥಿನೀಡಿದೆ. ಮರುಳುಗಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತ ಸೋತವನಿಗೆ ನೀರು ಕಂಡ ಹಾಗೆ…
ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಕಳೆದ ಆ ಕ್ಷಣಗಳು ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಂತಿದವೆ. ಅವನ್ನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇನೇ? ತುಟಿಯಂಚಿನ ನಿನ್ನ ಆ ತುಂಟ ನಗೆಯನ್ನು ನೋಡಲು ಮನದ ದುಗುಡವೆಲ್ಲ ದೂರಾಗಿ ಜೀವಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಉತ್ಸಾಹ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.
ಕ್ಲಾಸ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೆ ಕೂತು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವಲ್ಲ, ಅದೆಷ್ಟು ಮಾತುಗಳಿದ್ದವೊ…
ಇಂದೇನಾಯಿತೆ ಹುಡುಗಿ, ಮಾತುಗಳೆಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಹೋದವೇ…? ಏತಕೀ ಮೌನ… ನಾ ಕಂಡದ್ದು ಬರೀ ಮರೀಚಿಕೆಯೆ? ನಿನ್ನ ನೊಡಿ, ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿ ತಿಂಗಳುಗಳೆ ಕಳೆದಿವೆ, ಎಲ್ಲಿ ಮರೆಯಾದೆ?
ನಿನ್ನ ಆ ನಗು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ ಉಳಿದು ಹೋಗಿದೆ, ಜೀವಕ್ಕೆ ಜೀವದಂತಿದ್ದ ಈ ಗೆಳೆಯ ನಿನಗಿಂದು ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇ…?
ಈಗ ನೀ ಎಲ್ಲಿರುವೆಯೋ ತಿಳಿಯದು, ಎಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೆ ನನಗಷ್ಟೆ ಸಮಾಧಾನ, ಎಂದಾದರೊಮ್ಮೆ ಈ ಗೆಳೆಯನ್ನ ನೆನೆಪಿಸಿಕೊಳ್ತಿಯ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ… ನಿನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ…..
