ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ನಾ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಇಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.
ನಾವು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು, ಸಂತೊಷವಾಗಿರಿಸಲು ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಇಲ್ಲದ ಕಲವನ್ನು ಪಡೆಯಬೆಕು ಎಂದು ನಂಬಿರುತ್ತೇವೆ. ಅವು ಜನರಾಗಿರಬಹುದು, ವಸ್ತುಗಳಾಗಿರಬಹುದು ಅಥವ ಭಾವನೆಗಳಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಇದು ಸತ್ಯವಲ್ಲ.
ನಿಜ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ, ಅಥವ ಯಾರೊಬ್ಬರ ಬದುಕಲ್ಲೆ ಆಗಲಿ, ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ ಏನೇನು ಬೇಕೊ, ಬದುಕು ಅವನ್ನೆಲ್ಲೆ ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ಬದುಕಲ್ಲಿ ಏನೋ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ನಮಗೆ ಭಾಸವಾದರೆ, ಬಹುಶಃ ಅದು ಬೇಕಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಎಂದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ.
ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಂದು ಶೂನ್ಯವಿದೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಆಗಮನದಿಂದ ಅದು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಾವೇಕೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೋ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ…
ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅದನ್ನು ನೀಡಲು ನಮಗೆ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತೆ? ನಾವು ಪ್ರೇಮಕ್ಕಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಪ್ರೇಮ ಇಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥವೇ?
ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಬಂದು ಪ್ರೇಮದ ಧಾರೆಯೆರೆದು ನಮ್ಮ ಹೃದಯವನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಾರೆಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ನಮ್ಮದೇ? ಅವರು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅದೇ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಹಿಂದಿರುಗುಸಬಹುದು ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯೇ? ಇಲ್ಲ, ನಾವು ಪ್ರೇಮಿಸುತ್ತೇವೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಆ ಭಾವನೆ ಮೊದಲೇ ಇರುತ್ತದೆ, ನಮ್ಮ ಪ್ರೇಮ ತಿರಸ್ಕಾರಕ್ಕೊಳಗಾದರೆ ಶೋಕಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಬದುಕು ಅಪೂರ್ಣ ಎಂಬ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರುವುದು ಉಚಿತವಲ್ಲ.
ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮವೆಂಬ ಭಾವನೆಯಿದ್ದು, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಾವು ಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಾಗ ಮಾತ್ರ ಆ ಪ್ರೇಮ ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಬಂದಾಗ ಅದನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ.
ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪ್ರೇಮ ನಮ್ಮ ಎದೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತಟ್ಟಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿ ನಾವು ವಿಫಲರಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ…..
hmm.. shoonya idre adannu thumbisOke mattobaru barabEkendilla.
aadare obbaru toredu hOdamEle uLiyuva shoonya thumbisOke bahusha.. baravaNige, haaDu, saahitya ivella help maaDutte ansutte. alwa?
ಶೂನ್ಯ ತುಂಬಿಸೋಕೆ ಅನ್ನೋದಕ್ಕಿಂತ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಬರವಣಿಗೆ, ಹಾಡು, ಸಾಹಿತ್ಯ ಇವೆಲ್ಲ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂದರೆ ಅದು positive thinking ಅಲ್ವೆ…